democratie

DEMOCRATIE

 

VISIENOTA 'DEMOCRATIE XXII'

 

 

INVOERING DEMOCRATISCH CONFEDERALISME

 

ten geleide:

 

 

België is een kunstmatige staat die niet tot stand kwam omdat de bevolking daarvoor heeft gekozen maar omdat omringende landen dat opportuun vonden. Zij bepaalden ook de staatsstructuur en de aanstelling van een koning. Ondanks de democratische inperking van de macht van de monarchie, blijft de vaststelling dat het een ondemocratisch en archaïsch model is. Wij zijn democraten en dus tegen de monarchie. We willen gekozen staatshoofden (telkens een man én een vrouw) met een hoofdzakelijk symbolische functie.

Ook de Belgische staat drijft op allerlei tegenstellingen die op zich ondemocratisch zijn en die een echte directe democratie verhinderen. De opeenvolgende staatshervormingen bieden daartoe geen oplossing. Evenwel: ook de opsplitsing van België in twee deelstaten of onafhankelijke republieken biedt geen soelaas; niet voor Brussel en niet voor de Duitstalige Belgen. Maar evenmin voor de Nederlandstalige Belgen die zich niet herkennen in wat Vlaanderen wordt genoemd. De huidige Vlaamse Gemeenschap, uitgeroepen in 1980, is een even kunstmatige constructie als België en dus veeleer een probleem op zich.

Het is overigens ook de ontkenning van sociale, culturele, economische en historische tegenstellingen tussen Limburg, Brabant, Oost- en West-Vlaanderen. Het spreekt voor zich dat een inwoner uit Antwerpen meer affiniteit heeft met iemand uit Luik dan met iemand uit of Lo-Reninge. Zo zal ook een inwoner uit Molenbeek zich sneller erkennen in een inwoner uit Borgerhout en iemand uit Genk heeft meer affiniteit met iemand uit Maaseik dan met iemand uit Oostrozebeke. Een inwoner van Kortrijk heeft meer affiniteit met een inwoner uit Rijsel dan met een zogenaamde Vlaming uit Meeuwen-Gruitrode.De historische, culturele en politieke scheidslijnen lopen niet horizontaal, evenwijdig met de taalgrens, maar verticaal; zo hebben Oost- en West-Vlaanderen veel meer te maken met Zeeuws- en Frans-Vlaanderen, sluit Antwerpen en Brabant meer aan bij het Nederlandse Noord-Brabant en Limburg bij de regio in Nederland en Duitsland waar ze veel meer economische, historische en culturele banden mee hebben dan de Vlaanderen.

 

Bovendien zal een onafhankelijk Vlaanderen - of de Regio Brussel-Wallonië - niet meer autonomie genieten dan België. Een groot deel van onze soevereiniteit hebben we namelijk afgestaan aan de EU en de Europese Commissie. We zijn door verdragen gebonden aan talloze supranationale organisaties die de Belgische of Vlaamse autonomie inperken.

 

Een onafhankelijk Vlaanderen kan dus geen oplossing bieden voor een kunstmatig België. Het is er veeleer de emanatie van.

 

 

Meer democratie niet minder

 

Sommige politici willen het aantal volksvertegenwoordigers verminderen, de Provincieraden afschaffen, de Senaat opdoeken of kiesdrempel verhogen. Ze noemen dat besparingsmaatregelen, omdat de democratie ons teveel zou kosten. Dat is onzin. De democratie kost helemaal niet zoveel en een halve dictatuur is zeker niet goedkoper, net zomin als een technocratie.

 

Wij bepleiten niet minder democratie maar meer. Dus het behoud van de Provincieraden die dicht bij het volk staan en we zijn dus voor een grotere bevoegdheid voor de provincies. Wij bepleiten de afschaffing van de kiesdrempel omdat ook kleinere partijen vertegenwoordigd moeten zijn. Dat is de essentie van democratie: een afspiegeling van de realiteit.

 

We bepleiten ook een herziening van onze relatie tot de EU. Onze soevereiniteit behoort ons toe en die mogen we niet afgeven aan niet-verkozen instellingen als de Europese Commissie die ons leven in steeds grotere mate bepaalt. We zijn geen tegenstander van Europese samenwerking, in tegendeel, maar dan op basis van democratische beslissingen die worden goedgekeurd door de bevolking. Zo moeten verdragen als dat van Maastricht of Lissabon onderworpen worden aan de goedkeuring door een geïnformeerde bevolking.

 

 

 

 

Afschaffing van beroepspolitici en kabinetten

 

Meer democratie betekent dat meer mensen betrokken zijn bij democratische besluitvorming. Daarom zijn we voorstanders van de oprichting van democratische comité’s in de straten en wijken, in scholen en bedrijven, in kazernes en op alle niveaus in de samenleving. Die comité’s moeten zelf bepalen wat hun noden en behoeftes zijn, welke veranderingen ze in de samenleving willen doorgevoerd zien en wie hen moet vertegenwoordigen.

 

We willen weg van beroepspolitici die in hoofdzaak hun eigen belang en dat van hun lobby behartigen. Ons huidig parlement wordt vooral bevolkt door vrije beroepen en in het bijzonder advocaten. Dat is een probleem. Wij willen een parlement met verplegers en dokwerksters, met werklozen en leerkrachten, met kuisvrouwen en -mannen, met gepensioneerden en migranten, met bedienden en ambtenaren, met leeglopers en mensen die door hun achterban verkozen worden om hen te vertegenwoordigen. We willen dat deze mensen het programma van hun comité of achterban verdedigen en als ze dat niet (goed) doen, willen we dat ze onmiddellijk vervangen kunnen worden. Niet pas na de volgende verkiezing.

 

We bepleiten ook de afschaffing van de kabinetten. Die vormen een onnodig, gepolitiseerd en erg duur niveau tussen de verzoenen en de administratie. Wij hebben alle vertrouwen in de ambtenaren en de administratie die doorheen alle regeringen het land in de praktijk op de rails houden. Wie verkozen wordt om het volk te vertegenwoordigen, heeft als taak de krijtlijnen uit te zetten van het beleid dat de bevolking wenst. Het is aan de administratie om dat in de praktijk om te zetten. Zij zijn daar best toe geëigend en hun functie en positie moet opgewaardeerd worden. De kabinetten worden afgeschaft.

Wij voorzien ook een volledige gelijkheid in functies wat mannen en vrouwen betreft: voor elke positie die bestaat (burgemeester, provinciegouverneur, president, parlementsvoorzitter,…) willen we duo-banen die tegelijkertijd evenwaardig door een man en vrouw worden ingenomen. Aangezien vrouwen de helft van de bevolking uitmaken, is het logisch dat zij ook de helft van de functies waarnemen.

 

Volksvertegenwoordigers krijgen in ons systeem het gemiddelde loon van een Belgische werknemer. Ze krijgen geen extra’s, zijn niet vrijgesteld van belastingen, genieten geen voordelen. Ze mogen bij verkiezingen ook niet zichzelf kandidaat stellen of geld besteden aan een verkiezingscampagne. Het is aan de comité’s om te bepalen wie wordt afgevaardigd. In het beste geval kiezen die comité’s ook mensen die dat niet graag doen. Mensen die tegen hun zin aan politiek doen, maar daartoe aangezet worden door hun achterban. Het zijn dan niet langer de politieke partijen die bepalen wie verkozen wordt, maar de bevolking zelf.

 

democratisch confederalisme

 

We zijn voor een Zwitsers model zoals dat ook in Rojava wordt toegepast: een grote autonomie voor de regio’s of kantons die ons inziens best samenvallen met de provincies. Antwerpen is niet hetzelfde als Limburg en niet hetzelfde als Henegouwen. De inwoners hebben andere belangen en andere visies en moeten de macht hebben die in de praktijk te realiseren zonder tussenkomst van Brussel of de EU. Die kantons of provincies moeten het recht hebben zich over de landsgrenzen heen te organiseren. Voor Kortrijk ligt samenwerking met Rijsel veel meer voor de hand dan met Hasselt. Hasselt heeft meer gemeen met Maaseik en Aken

contacteer ons

 

Email: info@volksbeweging.be

Phone: 0486 499 453

VolksBeweging.be

Copyleft. Delen mag zonder winstoogmerk

volg ons, deel onze berichten

 

Op facebook, mediarevolt en twitter